آدم بــــــــــــرفی هــــــــــــم که باشـــی... دلت می خواهد یک نفر باشد تا گرمت کند... مهم نیست آب شدن... نیســــــــــــت شـدن... مـهم آرامــــش است حتی برای چند لحظه...
باشـــــــــــــــــد...
تــــ♥ــــو مـرا نادیده بگیر...
موندنی راهش رو پیدا می کنه...
رفــــــــتنی بــــــــــــــــــــــــهونش رو..
گاهــــــی فرار می کـــنم از فــــکر کردن به تـــــــو... مثل رد کردن آهنـــــگی که خیلی دوســـ♥ـــتش دارم... 
دلـــم برای حضور وغیاب های
مدرسه تنگ شده
انگار برای یکی مهم بود
که ما باشیم یا نباشیم...
من....
لحظه ها را در پی اصوات دلنواز تو....
اصوات را در پی کلمات عاشقانه تو...
عاشقانه ها را در پی لمس دستان تو..
دستانت را در پی گرمی دنیای تو...
و دنیا را در پی لحظه ای با تو بودن...
قدم میزنم......
من برای با تو بودن قدم میزنم
آن شب ...
که مـــاه عاشـــقــانه هـــایمـان را ...
تماشا می کرد ...
آن شب که شب پره ها ..
عاشــقـــانه تر ..
نــــور را می جســـتند ...!
و اتاقم ..
سرشار از عطر بوسه و ترانه بود... !
دانستم..
تـــــو پـــژواک تمــــام عـــاشــقـانه های تاریخی...!
رد پاهایم را پاک می کنمبه کسی نگویید
من روزی در این دنیا بودم.
خدایا
می شود استعـــــفا دهم؟!
کم آورده ام ...!
من تنهام ودلم برات تنگ شده
خداحافظ،خداحافظ،هیچ وقت نگو خداحافظ
اگرچه نمیتونم تورو در آغوش بگیرم
من بهت احتیاج دارم،ولی هیچی نمیتونم بگم
من تورو میخوام حتی اگه این فقط یه آرزو باشه یه آرزو
يوم الله 22 بهمن ، روز پيروزي ملت ايران بر دشمنان اين سرزمين ، روز آغاز شكوفايي ايران اسلامي ، روز همبستگي امت اسلامي و روز دميده شدن روح تازه بر پيكره اسلام و مسلمانان بر همه ي ايراني ها و مسلمانان جهان مبارك باد .
توي راهپيمايي 22 بهمن جاي همه ي شهداي اين مرز و بوم رو خالي مي كنيم و بر پايداري بر راه امام راحل و شهداي انقلاب پاي مي فشاريم .
به اميد برپايي ابر قدرتي بزرگ و پرچمي بر افراشته بر تمام دنيا .
مردی با همسرش تماس گرفت و گفت:” عزیزم ازم خواستن که با رئیس و چنتا از دوستاش برای ماهیگیری به کانادا بریم” ما به مدت یک هفته اونجا می مونیم.این فرصت خوبیه تا ارتقای
شغلی که منتظرش بودم بگیرم پس لطفا لباس کافی برای یک هفته برام بردار و
وسایل ماهیگیریمو هم آماده کن ما از اداره حرکت می کنیم و من سر راه وسایلم رو از خونه بر می دارم ، راستی اون لباسای راحتی ابریشمی آبی رنگه رو هم بردار! زن با خودش فکر کرد که این مساله یک کمی غیرطبیعیه اما
بخاطر این که نشون بده همسر خوبیه دقیقا کارایی رو که همسرش خواسته بود
انجام داد. هفته بعد مرده اومد خونه ، یک کمی خسته به نظر می رسید اما ظاهرش خوب ومرتب بود. همسرش بهش خوش آمد گفت و ازش پرسید ماهی هم گرفتی یا نه ؟ مرد گفت :”آره یه عالمه ماهی قزل آلا،چند تا ماهی فلس آبی و
چند تا هم اره ماهی گرفتیم. اما چرا اون لباس راحتیارو که گفته بودم واسم
نذاشتی ؟” زن جواب داد : لباسای راحتی رو توی جعبه وسایل ماهیگیریت گذاشته بودم!!! خدایا تو دانی که در زندگانی چه کرده به من مهربانی من خدایا تو دانی که این مهربانی شده دشمن جاودانی من کسی که دلم را کشیده خدایا در اتش غم نگفته که با او به غیر محبت چه کرده دلم بلا دیدم از دل خطا دیدم از دل نخواهم دلی را دل قابلی را که شد باعث نا توانی من به عشقی اسیرم به دردی دچارم که از محنت ان قراری ندارم سیه شد از آان زندگانی من...............
چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو؟
بي تو مردم،مردم!
گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه كسي ميگويد؟
آن زمان كه خبر مرگ مرا مي شنوي
روي تو كاشكي مي ديدم!
شانه زدنت را بي قيد
و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد!
و تكان دادن سر را
كه عجيب! عاقبت مرد؟
افسوس...
كاشكي مي ديدم
من به خود مي گويم
چه كسي باور كرد جنگل جان مرا
آتش عشق تو خاكستر كرد!!!
حميد مصدق
هركجا هستي باش
عشق تو مال من است
خاطر ياد تو در ياد من است
چه اهميت دارد كه تو از من دوري؟
كه من اينجا تنهام؟
اين مهم است كه تو در ياد مني!
اين مهم است كه تو مي آيي
دشت هایی چه فراخ
كوه هایی چه بلند
در گلستانه چه بوی علفی می آمد؟
من دراین آبادی پی چیزی می گشتم
پی خوابی شاید
پی نوری ‚ ریگی ‚ لبخندی
پشت تبریزی ها
غفلت پاكی بود كه صدایم می زد
پای نی زاری ماندم باد می آمد گوش دادم
چه كسی با من حرف می زد ؟
سوسماری لغزید
راه افتادم
یونجه زاری سر راه
بعد جالیز خیار ‚ بوته های گل رنگ
و فراموشی خاك
لب آبی
گیوه ها را كندم و نشستم پاها در آب
من چه سبزم امروز
و چه اندازه تنم هوشیار است
نكند اندوهی ‚ سر رسد از پس كوه
چه كسی پشت درختان است ؟
هیچ می چرد گاوی در كرد
ظهر تابستان است
سایه ها می دانند كه چه تابستانی است
سایه هایی بی لك
گوشه ای روشن و پاك
كودكان احساس! جای بازی اینجاست
زندگی خالی نیست
مهربانی هست سیب هست ایمان هست
آری تا شقایق هست زندگی باید كرد
در دل من چیزی است مثل یك بیشه نور مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم كه دلم می خواهد
بدوم تا ته دشت بروم تا سر كوه
دورها آوایی است كه مرا می خواند
*
**شايد آن روز كه سهراب نوشت :
تا شقايق هست زندگي بايد كرد خبري از دل پر درد گل ياس نداشت
بايد اينجور نوشت ، هر گلي هم باشي چه شقايق چه گل پيچك و ياس
زندگي اجباريست***
حق با سکوت بود صدا در گلو شکست
تا آمدن با تو خدا حافظی کنم
بغض امان نداد و خدا... در گلو شکست
چه كسي خواهد ديد مردنم را بي تو؟ بي تو مردم،مردم! گاه مي انديشم خبر مرگ مرا با تو چه كسي ميگويد؟ آن زمان كه خبر مرگ مرا مي شنوي روي تو كاشكي مي ديدم! شانه زدنت را بي قيد و تكان دادن دستت كه مهم نيست زياد! و تكان دادن سر را كه عجيب! عاقبت مرد؟ افسوس... كاشكي مي ديدم من به خود مي گويم چه كسي باور كرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاكستر كرد!!!
چه کار کردي ؟؟
چه کردی با من؟...
میخواهم بنویسم...
اما از چه ؟ از کی ؟ و برای چی؟...
وجود ملتهبم در انتظار گذشت لحظه هاست...
اما برای شنیدن چه کلامی؟...
می خواهم بنویسم...
از تو....
از این نیامدن و قصد رفتن کردنت....
می خواهم بنویسم اما دستهایم می لرزد...
چه کردی با من؟...
چه خواستم ز تو که دریغ میکنی؟
چه خواستی که نکردم؟...
غم نبودنت به جانم نیشتر میزند ...
اما درمانی نیست که به مقابلش روم...
آخر تو تنها امید بودی ... تنها دعای شبانه ام
کاش
میشد
آدم...
به اندازه نیاز بمیرد!
بعد بلند شود
آهسته آهسته
خاک هایش را بتکاند
گرد هایش بماند
اگر دلش خواست
برگردد به زندگی
دلش نخواست
بخوابد تا ابد...
مــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا به هم نمیرسیم ... !
ولـ ـ ـ ـ ـ ـ ی اما .. !
بهترین غریبه ات می مانم ..
که تا همیشه .. ! دوستت خواهد داشت ..
دوباره اومدم با کوله باری هم از غم هن از شادی
سلاااااام به همههههههههههه