كاغذش هــــــــــــــــنوز
از آواز آن همــــــــــــــــه واژه بی دریغ سنگین بود
از باران آن همه دریــــــــــــــــا
از اشــــــــــــــــتیاق آن همه اشك!
چقدر ساده برایت تــــــــــــــــرانه می خواندم
چقدر لب های تــــــــــــــــو
در رعایت تبســــــــــــــــم بی ریا بودند
چقدر جوانــــــــــــــــه ي رؤیا
در باغچه ی بیداریمان سبز می شــــــــــــــــد!
هنوز هم ســــــــــــــــرحال که باشم
کــــــــــــــــسی را پیدا می کنم
و از آن روز های بی برگشت برایش می گویــــــــــــــــم
نمی دانی مرور دیدار های پشــــــــــــــــت سر چه کیفی دارد
به خاطر آوردن خــــــــــــــــواب های هر دم رؤیا!
همیشــــــــــــــــه قدم های تو را
تا حوالی همان شمشــــــــــــــــاد های سبز سر کوچه می شمردم
بــــــــــــــــعد بر می گشتم
و به یاد ترانــــــــــــــــه ی تازه ای می افتادم!
حالا بعضی از آن ترانــــــــــــــــه ها
دیگر همسن و ســــــــــــــــال سفر کردن تو اند
می بینی عــــــــــــــــزيز؟
برگــــــــــــــــ تانخورده آن چرکنویس قدیمی
دوباره از شکستن شیشه ی پر اشــــــــــــــــک بغض من تر شد!
مــــــــــــــــی بینی...؟؟؟
